Fat burner psia mać...

Święta były i minęły. nie wiem kiedy jedno popołudnie i dwie nocki w pracy. Interwencji od groma. Nie było kiedy się po tyłku podrapać, już nie mówiąc o zjedzeniu kanapki. I co? I to, że... gacie od munduru zaserwowały mi zjazd z bioder na tyłek oraz kamizelka taktyczna pomimo ściągnięcia sznurków nadal za szeroka. Chyba na wiosnę temperatura wzrosła i smalec z boczków się wytapia. Dobrze, nie mam nic przeciwko.

Dziś znów popołudnie w pracy, więc rano zielona herbata, sernik (no halo, święta przecież były) i tabata + parę piosenek w rytmie zumby. I jest taka moc, taka siła, że chyba rozniosę dziś miasto w drobny pył.

Ave!

Szukanie wiosny, czyli co ja pacze?

W końcu! Poszłam, pobiegałam, pochłonęłam witaminę D i było miło.

Szukałam śladów wiosny. Wiadomo, ptaszki drą ryje, kwiatki wychylają z błotka, z krzaczorów i ze śmieci, słonko świeci, wiater wieje... normalnie poezja. Wbiegłam sobie świńskim truchtem do lasu. A tam z radością i zadyszką dalej pod górkę i z górki.

Wszystko zgodnie z planem pobiegane, wiosna znaleziona, ale czy tylko przeze mnie? Otóż nie! A któż to jeszcze wiosny szukał? Z całą pewnością na poszukanie, albo i przywitanie, wiosennej Pani wyruszyli lokalni amatorzy taniego wina.

Szkoda tylko, że nie posprzątali po sobie... Amatorzy wiosennej miłości na łonie natury także pozostawili po sobie ślady. Zdjęcie darowałam sobie i inny patrzaczom internetowym.

Żeby nie było, że kit wciskam sobie i komuś... Pobiegane? Pobiegane, a że wolno? Na całe szczęście nie muszę uciekać przed inwazją zombiaków.

Pozdrawiam.

Ave JA!

Życie, życie jest nobelon...

Wiosna idzie... Idzie, ale jeszcze jej daleko do przyjścia. Na tym dzikim wschodzie przychodzi na końcu i traktuje te Podlasie po macoszemu. Więc jest przednówek. Wszyscy smarkają, siąpia nosami, humory raczej wisielcze i czarne niż jakiekolwiek inne. I jak tu żyć?

Wróciłam do treningów biegowych. To znaczy coś tam sobie potruchtałam po chorobie. Niby tylko 5km, a dało w kość. Słońca trzeba na te trudne czasy.